Vårsonett
Vårsonett
Du har fornyet meg på tusen måter!
Din sol har smeltet sne og stenhård skare.
På nakne marker ligger kvas i bråter,
Og ingen råtten kvist skal ilden spare!
Fordi du løste mine lette gåter,
ser mine øyne rett i dine klare.
Du vet min sorg, selv om jeg ikke gråter
– min sorg som flykter når du smiler bare!
Det ømmeste er det vi ikke sier.
Din hoftes bue, dine brysters kjegler
– på mine tause spørsmål er de svaret!
Nå spiller det med gledens melodier
når du og jeg mot ante kyster seiler.
Min elskede, til jorden vil vi fare!
Carl Keilhaug
Bruk ikkje sandpapir
Bruk ikkje sandpapir
Bruk ikkje sandpapir der ein visshøv kniv har skore
rett ikkje skifaret som bar deg frelst yver hamrane,
ta ikkje i deg ord som ein gang er sagde.
Ord er dynamitt og verkar både i djupni og høgdi,
i den sprekka dei slo
kan grunnvatn stiga.
Olav H. Hauge
Ei vise om kattar og mannfolk
Ei vise om kattar og mannfolk
Kattar er kongar,
Dei kneisar med hov’et – men har òg mildare trekk.
Som mannfolk flest,
likar dei å bli kjælt med, helst.
Klødd på magen, kost med heile dagen …
Som kattar kan dei mala,
(beisa huset – eller mala enkle rom).
Ver snill med katten din,
så ska’ du få sjå,
at du har deg funne ein frende.
Ver snill med gubben din,
så skal du få
– ein skatt med høgste verde.
Skulle du gjelda katten,
emaskulera din eigen mann
– så vert det du som vert tapar,
det er både visst og sant.
For då vert han lat,
og giddelaus,
fangar’kje mus,
og vaktar’kje hus.
– og du har deg sjølv å takka.
Lars-Toralf Storstrand
tankerommet 