Et øyeblikks nytelse
Et øyeblikks nytelse
Jeg griper om deg
når du faller
faller stille, faller lett
ligger rolig, der på bakken
helt utrolig og perfekt
Du griper om meg
når jeg springer
springer fort, jeg springer lett
følger sporene, på bakken
som en sporhund i affekt
Vi griper varmen
i fra peisen
mater dompapen og meisen
snøen laver, folk de kaver
elsker været uansett.
Marit Irene Jensen
Ode til kanelbollen
Ode til kanelbollen
Det fins ingenting meir forførande enn ein heit kanelbolle
Vi snakkar her om gjærbakstens Afrodite
Ei lita, formfull Marilyn Monroe blant tørre,
Kjønnslause småkaker
Ja, kanelbollen held på ein heilt eigen løyndom
Den krydra eimen av bollar frå kjøkkenet
Og varmen steikeomnen så generøst brer om seg
Ber med seg skjulte løfte om kveldskos
Av eit visst kaliber
For det er kjærlege pusepotar som har rulla
Desse yppige kanelbollane,
Forma dei i sitt eige bilete
Med eit finurleg smil om munnen
Ser bakarjenta eit brett brennheite kjærleikserklæringar
Ta form
Det er noko magisk som hender
Når dei deigkvite bollane blir heite nok i toppen
Dei raudnar litt, eser ut
Og vert brungylne
Eit søtt spor av karamellisert sukker flyt ut under dei
Så om du ein gong skal kysse nokon
Med verkeleg kjensle:
Ta først ein lidenskapeleg jafs
Av ein kanelbolle rett frå omnen
Desse omfangsrike bakverka rommar
nemleg meir
enn vanlege kveitebollar
Dei har eit indre av små elskovsstiar
Strødde med sukker
Og lun kanel
I midten held dei ein temperatur
Som kan smelte sjølv ein frossen draumeprins
Så eg vil prise kanelbollen
Denne velduftande flørten,
Denne søte serenaden
Som vert best
Rulla ut av ei forelska kvinne
Medan mannen kvilar middag
Og ikkje anar nokon ting …
Marianne Håheim
De seirende
De seirende
Deres er hemmeligheten:
Å gi.
Gyllen gir jorden dem hveten
tilbake, fordi:
Allting skal gis dem mer enn de gav
– skummet fra bølgen blir rav
og gir seg tilbake til den-,
alt gis igjen, rose og venn.
Disse som gir,
eier mer enn de har.
Og tingene blir
fler enn de var,
Dette er seier!
Jens Bjørneboe
tankerommet 