tankerommet

Melankolijunkiens morgenstund

Jenta på badet.
Som hadde et snev av sjokolade
i duften.
Er snart på vei i en buss bort.

Jeg klamrer meg trist fast med nervøse nikotinfingre
rundt en sliten sigarett.
Venter i røykfylt ro på nok et skudd
av ensomhet.

Gard Gya

Attersyn

Eg sette meg på sullarbenk,
eg vilde lære syngje.
Eg vilde meg ein livsens skjenk
og hjarto upp att yngje.

Eg sat i livsens huskelåg,
eg huska meg so lenge.
Og livet saud i rot og tåg
og i so godt eit gjenge.

Det ljuve livsens vin eg naut,
og lauvet skein i lidom.
Og sæle smil um munnen flaut,
og soli skein av blidom.

Eg stod på livsens dansargolv
i blanke feleljomen.
Og dansen gjekk so huset skolv
i støre, øre omen.

Og våren løyste all si magt,
den store ofsen losna –
eg dundra fram i hallingtakt,
til dansargolvet brotna.

Eg sat i livsens gråtarhus,
der munde dei hender vride.
Eg seig i hop i rædslerus, e
g såg all verdsens kvide.

Eg såg all sorg og pinsle svar
som kann eit hjarta tyngje.
Gud veit kor mang ei naud der var;
då lærde eg å syngje.

Eg stod på livsens glitretind,
og harpa skein i soli.
Det uppljost var i sjæl og sinn,
og himlen signa jordi.

Der fekk eg høyre at eg var
ein solson sigerskåra.
Der såg eg att min odelsgard
der såg eg han forklåra.

Olav Aukrust

Gamle Norig

Gamle Norig, nørdst i grendom er vårt eiget ættarland.
Der er hav, som heilt åt endom leikar um den lange strand;
der er vikar og votn og øyar, tusund fjordar og tusund fjell,
snøydor, der sjeldan snjoen tøyar, dalar, der fossen diger fell.

Leid er vel den lange vetter, endå grøn vår granskog stend,
og når lauv i lidom spretter, fagre liter fær vår grend.
Store dagar og stutta næter lida lett um den ljose jord,
strand og fjord og fjell og sæter skiner av sol frå sud og nord.

Born av deim, som bygde landet er på tuftom endå til;
garden stend i gamle standet, bygd og bøtt som bonden vil.
Van til møda meir enn til kjæla, leikar lyden på land og sjo.
Giv han sitje med sømd og sæla trutt på tuftom i trygd og ro!

Ivar Aasen