Helst skulle en teia

stå einkvan stad, sjå ut i lause lufta
stå der med hendene i lommane og teia
til blikket fester seg i noko som ikkje er,

som ikkje har namn og er,
som berre eksisterer som eit fråvere
som ikkje er til å bera

det er ikkje sant at verbet har fleire tider
det som er er nå alt anna er løgn

Kastor