Vegen jeg går

Vegen je går kan ingen vise meg på et kart.
Han gjømme seg i skoga, en tråd
vevkjerringa har strekt frå gren tel gren.

Vegen je går er solblaffet i døggen om kvelden,
han er bråtebrannen i dom døde stråa,
han gjømme seg bak den stinne røken.

Han gjømme seg, han kjæm itte fram
før jeg snur meg den kvelden je er framme
og sola bade låge åser i rødt.

Ove Røsbak